Ik kan niet voelen!

Een verhaal uit de praktijk:

‘Nou, ik voel dus helemaal niets. Dus daarom kom ik hier’, zegt de jonge man tegenover mij. Dit is zijn antwoord op mijn vraag wat ik voor hem kan doen. Hij gaat nog even door: ‘Ik weet ook gewoon niet waar mijn vrienden het over hebben als ze zeggen dat ik naar mijn gevoel moet luisteren. En eigenlijk irriteert mij dat. Want ze leggen ook niet uit hoe ik dat dan moet doen. Dus daarom kom ik bij jou. Op jouw site staat dat je heel gevoelig bent, dus ik dacht dat jij mij wel uit kan leggen hoe ik dan moet voelen.’

Hij kijkt mij wat hopeloos aanvoelen
Maar voordat ik kan antwoorden komt er nog een toevoeging. ‘Ik heb mij ook al laten testen want ze denken dat ik autistisch ben. Mijn empathisch vermogen is namelijk ook niet in orde heb ik begrepen. Ik leef niet genoeg mee als er wat gebeurt met één van mijn vrienden zeggen ze.’ En de blik in zijn ogen wordt steeds hopelozer.

Het is nogal wat, wat je mij verteld
Zeg ik: ‘En als ik het goed begrijp, heb je er last van dat je niet weet hoe je naar je gevoel moet luisteren. Simpel omdat je dus niets voelt?’ Met een blik van herkenning zucht hij: ’Ja precies. Want weet je wat ook meespeelt, ik zou wel eens een vriendin willen hebben en dat lukt nu ook niet. Ik zeg of de verkeerde dingen of ik zeg niks!‘ Ik merk dat hij er zich steeds drukker er om maakt. Wat wel heel bijzonder is voor iemand die zegt niets te voelen.

Ik wil eerst wat meer weten
’Kan je mij vertellen uit wat voor soort gezin je komt?’ En hij verteld over zijn oudere broer die een goede baan heeft bij de bank. En over zijn ouders die zijn gescheiden toen hij in de puberteit zat. Zijn vader was beroepsmilitair en thuis ging dan ook alles volgens vaste regels. Het was een echt mannen huishouden begrijp ik uit zijn verhaal. ‘Wat herinner jij je uit de tijd dat je ouders gingen scheiden?’ vroeg ik hem. ‘Ach, eigenlijk niet zo veel,’ verteld hij. ‘Mijn moeder was vaak verdrietig en dat vond ik wel lastig. Mijn broer studeerde toen al dus ik stond er een soort van alleen voor. Ik heb mijn moeder toen wel veel getroost geloof ik.‘

En jij? Wie troostte jou dan?
‘Ik?’ zei hij: ‘Ik had dat niet nodig. Ik was toch niet verdrietig?’ ‘Was je echt niet verdrietig of wilde je niet verdrietig zijn?’ vroeg ik door ‘Nou’, antwoordde hij: ‘Nu je het zegt, ik lag wel eens te huilen in bed maar of ik nou verdrietig was…’ En dan valt het kwartje. ‘ Ok, ja dus. Ik was dus verdrietig.’ Hij krijgt een soort glazige blik in zijn ogen. En ik vraag hem. ‘Kan het zijn dat jij dat wel vaker hebt, dat je dus een emotie ervaart maar dat je niet doorhebt dat je dus iets voelt? Weet jij eigenlijk wel wat het is ‘voelen’? En ik vertel hem wat hij mij vandaag allemaal verteld heeft. En vooral dat hij dus voelt dat hij er last van heeft als mensen zeggen dat hij niet voelt. Sterker nog, zijn verhaal is een en al gevoel!

‘Jij voelt wel degelijk! Alleen denk je van niet. En daar valt winst te behalen. Want voelen doen je met je lijf en met je hart. Dat bedenk je niet. Als ik mijn hand op jouw hand leg, voel je dat ook. Dat is niets iets wat je bedenkt. Dus voel maar eens hoe je voeten op de grond staan, je billen in de stoel drukken en je rug tegen de leuning aan rust. En ervaar dan eens wat dat met je doet. Ben je ontspannen? Of juist wat onrustig?’

Er komt nog niet direct een antwoord
Dus ik nodig hem uit om op de tafel te komen liggen. En als ik mijn hand op zijn buik leg, vraag ik hem wat hij voelt. Zijn antwoord komt direct. ‘Jouw hand op mijn buik’. ‘En wat doet dat met je,’ vraag ik . ‘Nou, eigenlijk niks. Het is een beetje vreemd.’ zegt hij. Ik begin te lachen. ‘Dus het voelt vreemd?’ vraag ik. ‘Ja, dat klopt!’ En hij begint ook te lachen. Hij snapt het. ‘Dus dat is voelen! Dat is simpel.’ zegt hij. ‘Ik denk dus dat ik niks voel maar dat is een gedachte!’

We lachen samen
Na nog wat door praten, komen we er achter dat hij nooit heeft geleerd te voelen. Maar dat hij het wel doet. Door de militaire opvoeding heeft hij als kind geleerd om vooral op zijn verstand te rekening en om gevoel te negeren. Dat is handig in tijden van oorlog of dreiging. Ik vertel hem dat dat in dit leven niet nodig is. Wij leven gelukkig niet in oorlog en er is geen echte dreiging. En dat besef kwam binnen.

We hebben nog een aantal sessies gehad
En hebben ook veel gelachen. Want dat voelde goed. Hij heeft de eerste paar stappen genomen om zijn gevoel te leren kennen en toen kon hij het alleen. En door te ervaren dat hij het heel spannend vond om een meisje mee uit te vragen, durfde hij het aan. Voelen wat er is en niet meer denken maar doen, werd zijn nieuwe motto. Er is een nieuwe wereld voor hem open gegaan.

PS: Wil je ook graag persoonlijk advies en/of begeleiding van mij? Laat dan hier een bericht achter en ik neem zo snel mogelijk contact met je op.

Over Inge Miltenburg-BoseBook faith-methode
Als faith-methode specialist help ik mensen die door een heftige ervaring het gevoel hebben zichzelf kwijt te zijn geraakt. Met mijn faith-methode geef ik deze mensen hun basis en vertrouwen terug. En wat daarbij komt is dat het ze sterker dan ooit maakt. Bestel hier mijn eBook en lees hoe en waarom ik dat doe.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.